10/06/2019
976

KAZAYA MÜDAHALE

Bir anımı, sizler için yazasım geldi:

Maşallah çok güçlü, tontiş, yeri gelince gülmekten bayıltan, yeri gelince de kasıp kavuran, dile kolay 6 çocuğu tek maaşla büyütüp hepimize yüksekokul bitirten, eski toprak bi annem var. Allah başımızdan eksik etmesin harika bi babam da var ama her evde olduğu gibi bizim herşeyimizle ilgilenip büyüten tabi annemizdi. Onunla anılarımı ara ara anlatıyorum.

Neyyyse, bigün tıp fakültesinin ilk yılları tıfıl bi öğrenciyken; arabada Gölbaşı’nın ıssız bi ara yolunda ağbim bizi misafirliğe götürüyo; bi baktık önümüzde giden araç sürücüsü hakimiyeti kaybetti, sağa sola yalpaladı, yandaki tarlaya doğru yoldan çıkıp durdu. Tabi saniyeler içinde, gözümüzün önünde olan bi kaza, biz de şok olduk, ağbim hemen durdu, üçümüz de kaza yerine doğru koştuk. Toz dumanın içinde aracın kapısını açan dört kişi, kendini dışarı atmış, kimi hâlâ arabada, basit yara ah-of lar dışında şükür, bi vukuat yok ortada.

Amaaa asıl olay ve kaza sonra başladı; çünkü benim o tombik annem hastalara ilkyardım ve acil müdahaleye karar vermişti!! Annecim yerde uzanmış, soluklanan adamların üstüne çöküp ‘şok tedavisi’ amacıynan adamları tokat manyağına çeviriyodu... Bi baktım bi adamcağız tam doğruldu kalkacak, annem elindeki şaşal sudan adamın yüzüne çarpıp, 'sakin ool, kaza geçirdin, herşey yolunda korkma!' deyip bi de suyun üstüne bi Osmanlı tokatı geçirdi ki kocaa bıyıklı adam kaykıldığı yere geri düştü. Ben dopamin niyetine kazazedeleri dövüp su çarpan anneme ‘anne yapma yaa, öyle olmaz, bırak adamları’ desem de ‘sus bakiim, görmüyor musun nasıl şoktalar kendilerine geliyolar, git arabadan misafirliğe götürmek için yaptığım çerkez çöreklerinden getir, yazıık açtır da bunlar (niyeyse??) yedireyim’ dedi. İşte o an çaresizlik içinde ağbimle birbirimize baktık. Çünkü annem hakkaten yedirmeye karar verdiyse yıllarca kendimizden biliyoruz, o adamların ağzına o çörekleri zorla sokar mı sokardı... Adamları gerçekten annemden kurtarmamız lâzım didik ağbimle, neyse zor ikna edip annemi ordan ayırırken annem hâlâ adamlara 'bakın böyle yerlerde yuvarlandınız, akşam eve gidince iyice yoklayın kendinizi, buralarda kene çoktur Allah korusun, tamam mı?' filan derken, adamlar şaşkınlık ve korku içinde bize bakıyorlardı!

Biz de hani aksiyon filmlerinde arkada yangın kıyamet, önde tüm havasıyla yürüyen cool artizler gibi, acil müdahaleyi yapmanın gururuyla annemle biz önde, kaza yapmış araba ve annemden yedikleri dayak üzerine bi daha dikkatsiz araba kullanmıycakları kesin, bize bakan mahşerin dört bıyıklısı arkada; yürüyerek yolumuza devam ettik...

DI END